به روز شده در: ۲۵ اسفند ۱۳۹۳ - ۲۲:۰۷
کد خبر: ۶۴۱۵۹
تاریخ انتشار: ۱۴ آبان ۱۳۹۳ - ۱۰:۲۷
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
امام حسین (ع) در عاشورا به یاران خویش عزت بخشید، آنان را با وفاترین یاوران حق نامید، خود را به بالین تک تک یاران شهیدش می رساند و سر آنان را بر دامن می گرفت؛ هم بر بالین علی اکبر(ع) حاضر شد، هم بر بالین غلام سیاه خود.
سخن، گروه فرهنگ و هنر: برخلاف جبهه باطل که به انسانها به عنوان ابزاری برای تامین خواسته ها و منافع خویش می نگرد، در جبهه حق،مومن ارزش و کرامت دارد. کرامتش هم نشات گرفته از حق است. انسانها احترام دارند و به لحاظ ایمانشان مورد تکریم اند،معیار هم تقوا و ایمان و تعهد است نه رنگ و زبان و قبیله و نژاد و منطقه جغرافیایی. امام حسین (ع) در عاشورا به یاران خویش عزت بخشید، آنان را با وفاترین یاوران حق نامید، خود را به بالین تک تک یاران شهیدش می رساند و سر آنان را بر دامن می گرفت. بین آنان تفاوت قائل نمی شد. هم بر بالین علی اکبر(ع) حاضر شد، هم بر بالین غلام خویش.

وقتی حر، بیدار شد و توبه کرد و به اردوی امام پیوست،تردید داشت که امام حسین(ع) او را می پذیرد یا نه؟ نشان دهنده نقطه امید او به بزرگواری امام حسین (ع) بود. حضرت هم توبه و بازگشت و حقگرایی او را ارج نهاد و با سخن (( نعم،یتوب الله علیک))(1) او را به بخشایش و رستگاری امید داد.

این ارج نهادن به مقام یک انسان تائب است که خود را از ظلمت رهانده و به نور رسانده است. هرچند سابقه ای تیره و گناه آلود دارد، ولی اینکه به نور ، ایمان آورده است.

((جون )) غلام ابوذر بود. روز عاشورا از امام حسین(ع) اذن میدان خواست. امام به او رخصت داد که از صحنه بیرون برود و کشته نشود، چرا که در روزهای سخت و دشوار، همراه این خاندان بوده لذا اکنون مجاز است که جان خویش را برگیرد و برود. ولی "جون" به پای امام افتاد و بوسید و گریست و درخواست کرد که اجازه یابد خونش با خون اهل بیت در این میدان آمیخته شود. امام هم اجازه داد. به میدان رفت و پس از جنگی دلاورانه به شهادت رسید و امام به بالین او آمد ودعایش کرد:
"خدایا چهره اش را نورانی و بدنش را خوشبو ساز و او را با محمد(ص) و آل محمد(ص) محشور کن" (2)

این نیز نمونه ای از تکریم انسان بود، در آن میدان کرامت و شرافت.

ارج نهادن امام  به فداکاری یارانش، تکریم انسان و انسانیت بود. سیدالشهدا (ع) کنار پیکر خونین اصحاب شهید خویش می آمد، آنان را آغشته به خون می دید و عطر شهادت را از آن اجساد مطهر استشمام می فرمود. و در ستایش آنان و ملامت قاتلانشان می فرمود: "قاتلانی ، همچون قاتلان پیامبران و دودمان رسولان!"(3)

شخصیت دادن به افراد با ایمان و فداکار در راه خدا و دین، پیام عاشورا است که از رفتار حسین بن علی (ع) آموخته می شود.

جامعه ای که وارث فرهنگ جهاد و شهادت است، باید به چنین انسان های از جان گذشته، به جانبازان و آزادگان، به خانواده های شهدا و ایثارگران، حرمتی عظیم قائل شود، تا این خط خدایی، همواره پر جاذبه و دوست داشتنی بماند و مشتاق، داشته باشد.

1-مقتل الحسین،مقرم،ص 290
2- همان، ص 313
3- حیاه الامام الحسین بن علی، ج 3، ص 239
(پیام های عاشورا / جواد محدثی)
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: